Onze relatie met de natuur bepaalt ons wereldbeeld. Voor de eerste keer in de menselijke geschiedenis zijn we getuigen van een wereldwijde verstoring van de biologische fundamenten van de Aarde.
En als mensheid zijn we daar mede verantwoordelijk voor. Wij voelen noch weten ons een onderdeel van de Aarde omdat wij ons buiten en boven de natuur hebben geplaatst.
Deze scheiding is een afschuwelijk misverstand dat er voor gezorgd heeft dat wij een groot deel van de Aarde en vele van haar levensvormen hebben vernield en daarmee ook een deel in onszelf.
De door onszelf geschapen kloof tussen natuur en mens is het resultaat van een vergeten, eenvoudige waarheid: wij zijn een onderdeel van de natuur. Oftewel, ook wij mensen zijn natuur.
Wij zijn van hetzelfde materiaal gemaakt als al die prachtige levensvormen die we met de planeet Aarde mogen delen.
Vandaar ook - evenals mijn vader - mijn respect voor het indrukwekkende werk van Wim van Passel: bijna 30 jaar lang heeft hij, samen met zijn vrouw, deze planeet 65 keer rond gereisd om de laatste restjes ongerepte oernatuur tijdig voor de komende zeven generaties van levensvormen op Aarde vast te leggen, opdat ook zij nog mogen meegenieten van en meeleven met de ongekende kracht en schoonheid van al het wonderbaarlijke leven op planeet Aarde. In dit prachtige boek zien wij dat geen woestijn hem te heet was, geen poolgebied te koud.
Dit boek is dan ook een ode aan wat wij mensen 'de natuur’ zijn gaan noemen. Laten we vooral zuinig zijn op die laatste ongerepte restjes!